هوالله
 ای خداوند بیمانند مقدس از بیگانه و خویش و پیوند دردمندان توییم، درمانی عنایت فرما؛ مستمندان توییم، سر و سامانی مرحمت کن؛ مدهوش جام الستیم، جوشی بده و باده نوش بزم محبتیم، خروشی احسان کن. گوشها منتظر، ندای سروش برسان؛ هوشها مترصد، الهام بفرما. این بندگان را بنواز و این افتادگان را بردار. گنهکاریم بیامرز؛ افسردگانیم، برافروز؛ پژمردگانیم، به نار محبت بسوز. تویی معطی و توانا و آشنا

هو الله
ای طالب ملکوت، به الطاف حضرت پرودگار امیدوار باش و از مصائب شدیده این جهان نومید مگرد.الحمدلله خدای مهربان داری که طبیب هر بیمار است و غمخوار هر مبتلا. پناه یتیمان است و معین بیکسان و بینهایت مهربان. اگر بدانی که قلب عبدالبهاء چقدر مهربان است البته از شدت فرح و سرور پرواز نمائی و فریاد واطوبی به اوج آسمان رسانی.

ای پسر روح تو را غنی آفریدم، چرا خود را به فقر مبتلا میکنی؟ تو را عزیز و شریف آفریدم چرا خود را به ذلت میاندازی؟ تو را از جوهر علم و دانش ظاهر ساختم؛ چرا از کسی جز من علم و آگاهی را طلب میکنی؟ و از گل مهر و محبت تو را بوجود آوردم چرا به غیر من مشغول میشوی؟ پس دیده ات را به خود متوجه کن تا مرا بیابی که در وجود تو، توانا و نیرومند و قائم به خود، بر پای ایستاده ام.

  هوالله

خداوندا، مهربانا، این جمع در ظل رحمت تو اند و این نفوس متوجه به ملکوت تو. خدایا بندگانیم کرم عنایت کن، فقرائیم از کنز آسمانی بخش، نادانیم به حقایق اشیا دلالت کن، ضعیفیم قوت آسمانی رسان، فانی هستیم به عالم بقا درآر. محتاجیم و منتظر تایید تو. اگر عنایتت رسد قطره دریا شودذره آفتاب گردد. اگر از الطافت محروم ماند از هرچیز بیبهره و نصیب شود. پس عنایت کن و مرحمت فرما تا علم وحدت عالم انسانی بلند نماییم و نورانیت آسمانی شرق و غرب را احاطه کند. جمیع احزاب متحد شوند و حیات ابدی جویند و ترویج وحدت عالم انسانی نمایند و صلح عمومی انتشار دهند. تویی کریم،تویی معطی، تویی مهربان.